Het kerst avondmaal in het Marriott hotel was ontzettend lekker. Speciaal voor de feestdagen was er kerst kalkoen, extra versieringen zoals grote kerstbomen en een indonesische kerstman aanwezig. Zelfs de chocolade fontein was omgetoverd in witte chocolade. Ik, Anggie, Remko, Ananda, Matthijs, Maria en Dennis hebben gereserveerd voor een aparte tafel, afgesloten van alle drukte in het restaurant. Het vlees was zoals gewoonlijk voortreffelijk! Alles is hier tot in de puntjes verzorgd.
De mannen hebben allemaal een maatpak aangetrokken, ikzelf heb een driedelig kostuum van wol laten maken. Aan de binnenkant van het colbert is zelfs mijn naam ingenaaid! Aan het einde van de avond gaan we allemaal naar huis, echter had Anggie nog een klein cadeautje voor me gekocht.
Gisteren ben ik iets nieuws gaan proberen: de fruit Durian. (spreek uit als: doe - riän) Dat is een erg gevaarlijk stukje exotisch fruit! De buitenkant zit vol met scherpe punten van soortachtig hout, wat het een beetje pijnlijk maakt om het met je blote handen vast te houden. De binnenkant bevat vier grote pitten omringt met het fruitvlees. Meneer Soekarno, de eigenaar van mijn kos, gaf aan dat de lokale Durian minder goed is dan bijvoorbeeld de Thaische of de Sumantraanse Durian. Dat vond ik wel proefbaar, want de smaak is niet super aantrekkelijk. De reden waarom het in Nederland moeilijk krijgbaar is, is dat Durian na een paar dagen een ontzettend penetrante geur ontwikkeld. Zo erg, dat de stank op honderden meters soms nog te ruiken is. Nadat ik mijn Durian had opgegeten, heb ik het snel weggegooid en de proffesionals het laten afvoeren.
Ik heb ook een aantal keren Rambutan gegeten, dat is een kleine harige fruit. De haartjes zijn ongeveer twee centimeter lang. In de binnenkant zit een pitje van ongeveer 50 procent de grootte van de fruit zelf, maar eromheen zit heerlijk zoet wit-kleurige fruitvlees.
- - - - - - - - - -
The christmas dinner in the Marriott hotel was super tasty. For this occasion they had turkey, extra decorations like huge christmas trees and an indonesian Santa Claus. Even the chocolate fountain was now in a milky white colour. Me, Anggie, Remko, Ananda, Matthijs, Maria and Dennis reserved for a seperate dining table, away from all the noise in the public area of the restaurant. Of course, the meat was terrific! Everyting has been taken care of with extreme precision.
The men all came in tailormade suits, I was wearing a three part wool suit, special designed for my thin body. In the inside of the colbert is even written my name. At the end of the evening everybody was heading towards home, but Anggie still had a little surprise for me.
Yesterday I tried something new: the Durian fruit. (pronounce: doo - re - anne) This is one dangerous exotic fruit! The outside is covered in woodlike sharp points, which makes it a bit painful to hold the fruit with your bare hands. The inside has four big seeds surrounded with white fruit itself. Sir Soekarno, the owner of my little house, told me the I ate the local Durian. That one is not so good compared to the Thai or Sumatran Duran. This I knew since the taste was fairly decent, not really great. The reason why it is hard to get in Europe, is that a Durian fruit starts to develop a strong scent after a few days. This smell is so bad and so strong, it is possible the smell it from hundreds of meters away. (Some people claim that the Thai Durian can be smelled from more than a mile away) After I finished my Durian, I quickly threw away the fruit let the proffesionals take care of it.
I have also eaten Rambutan a few times before, that is a tiny hairy fruit. It's hair can grow in a length of two centimeters. The inside has a seed which is 50 percent of the actual fruit size, but around that seed is a tasty sweet white coloured fruit.
